WZW C

Wstęp

Zakażenie HCV jest uważane za poważny problem współczesnej medycyny, a ze względu na skalę występowania stanowi również duże zagrożenie dla zdrowia publicznego. Prowadzone w ostatnich dziesięcioleciach intensywne prace doprowadziły do udoskonalenia metod diagnostycznych, przede wszystkim poprzez opracowanie testów do wykrywania HCV-RNA o bardzo niskim limicie detekcji. Równocześnie w ostatnich 10 latach dokonano syntezy nowych leków przeciwwirusowych, których skuteczność oraz profil bezpieczeństwa pozwolą na udoskonalenie, a z czasem również zastąpienie dotychczas stosownej terapii dwulekowej interferonem pegylowanym i rybawiryną. Informacje te mają kluczowe znaczenie dla przewidywania zarówno kierunku rozwoju programów terapii przewlekłego zakażenia HCV, jak również planowania kosztów.

Etiologia

Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) został zidentyfikowany w 1989 roku, na podstawie analizy surowic osób z zapaleniem wątroby nie-A, nie-B, zwłaszcza z tzw. potransfuzyjnym zapaleniem wątroby. Należy do rodziny Flaviviridae, co warunkuje fakt, że jego warstwa zewnętrzna posiada dużą zawartość lipidów i jest wrażliwy na działanie detergentów. HCV zawiera jednoniciowy RNA, który koduje białka strukturalne i niestrukturalne. Dotychczas wyróżniono 7 podstawowych genotypów oraz bardzo dużą liczbę subtypów. Wirus charakteryzuje się wysoką zdolnością mutacji. Zasadnicze miejsce replikacji stanowią hepatocyty, przez co jest typowym wirusem hepatotropowym, aczkolwiek od wielu lat wiadomo, że może przetrwać w rezerwuarach pozawątrobowych i może wywoływać tzw. pozawątrobowe zespoły kliniczne HCV.

Epidemiologia

Częstość występowania zakażeń w populacji poszczególnych krajów, jak i populacji ogólnej, jest wypadkową szacunków oraz wyników badań przesiewowych prowadzonych w mniej lub bardziej ograniczonej skali.  Wielokrotnie spotykamy się z przenoszeniem danych z wyników wstępnych badań krwiodawców na populację ogólną, co jest powszechnie krytykowane z uwagi na fakt, że krwiodawcy nie mogą być uznani za reprezentatywną dla danej populacji grupę badaną. Takie krytyczne spojrzenie powinno mieć miejsce szczególnie w przypadku zakażeń przenoszonych na drodze krwiopochodnej, co automatycznie każe szukać zakażonych HCV w grupach charakteryzujących się bądź ryzykownymi zrachowaniami, bądź, niestety, wśród osób, które korzystały z pomocy placówek opieki zdrowotnej.

            W ocenie epidemiologów w skali globalnej zakażenie HCV może dotyczyć około 180 milionów osób, co odpowiada 3% populacji. W Polsce szacuje się, że czynna infekcja HCV może występować u około 200 000 osób.